This is a list of some of the books, stories, articles, essays and studies we have read, are reading, have returned to or have extensively consulted since Saturday, January 13, 2024. This date is random; nothing more than the day we got around to making this page.Mary SHELLEY, The Last Man (with Introduction and Notes by Pamela BICKLEY), Ware, Wordsworth Editions, 2004.
[eigen vertaling uit het Engels]
Hoe onverstandig waren zij die op dooltocht trokken, die de beschutting van het nest verlieten om zich met het web van de maatschappij te verweven, en om deel te hebben aan wat mensen van de wereld ‘het leven’ noemen — dat labyrint van het kwaad, dat complot van wederzijdse foltering. Om te leven, in die betekenis van het woord, moeten we niet enkel observeren en leren, we moeten ook voelen; we kunnen niet slechts toeschouwer zijn, we moeten handelen; we moeten niet beschrijven, we moeten beschreven worden. Diep verdriet zal in ons gewoond hebben, bedrog lag op de loer, het artificiële moet ons misleid hebben; onze wisselvallige dagen tussen misselijkmakende twijfel en valse hoop; hilariteit en plezier, die de ziel naar extase drijven, zal ons soms bezeten hebben. Wie dan, van zij die weten wat ‘het leven’ is, zou verlangen naar zo een koortsig bestaan? Ik heb geleefd. Ik heb dagen en nachten gefeest; ik heb deel gehad aan ambitieuze hoop; en overwinningen gevierd: nu — sluit de deur voor de wereld, en bouw hoog de muur die ons zal scheiden van het veronrustende tafereel dat zich afspeelt in haar gebieden. Laat ons leven voor elkaar en voor geluk; laat ons vrede vinden in ons dierbare huis, nabij het landinwaartse gefluister van stromen, het gracieuze geruis van bomen, de luisterrijke begroeiing van de aarde, en de sublieme pracht en praal van de hemel. Laat ons ‘het leven’ verlaten, zodat we kunnen leven.
Mary Shelley, The Last Man, p. 174
Fiona SAMPSON, In Search of Mary Shelley. The Girl Who Wrote Frankenstein, London, Profile Books, 2018.
Deaths and births: the period in which Mary writes up Frankenstein, from the autumn of 1816 to December 1817, is full of these intensely corporeal changes — the violently painful consequences of embodiment. One reason the novel’s parable of created life lacks the slickness of later stories about robots, or even the simplicity of the Jewish golem tradition, is surely that it is written by a woman. Mary cannot avoid knowing both that the creation of life is is costly and that the resulting ‘animal’ (the contemporary word for baby: her own mother used it, after all, about herself) is autonomous, volatile, the centre of his or her own meaning.
Fiona Sampson, In Search of Mary Shelley, p. 153
Sharon RUSTON, The Science of Life and Death in Frankenstein, Oxford, Bodleian Library, 2021.
That current research was being represented in a fictional novel is fascinating. Mary Shelley’s Frankenstein is a vitalist chemist who may (or may not) use electricity to bring a Creature to life. Personally, I do not think that Mary Shelley’s novel demonstrates that she was against the idea of artificial creation per se. I think she is far more concerned with Victor’s act of abandonment immediately afterwards. As a mother and a daughter she had already experienced such loss. If Frankenstein is punished in the novel, I think it is for this, rather than for usurping God’s role as the creator of life.
Sharon Ruston, The Science of Life and Death in Frankenstein, p. 123.
Mary SHELLEY, Frankenstein: The 1818 Text, New York, Penguin Books, 2018. Introduction and Suggestions for Further Reading by Charlotte GORDON. How to Read Frankenstein and Chronology by Charles E. ROBINSON.
I considered the being whom I had cast among mankind, and endowed with the will and power to effect purposes of horror, such as the deed which he had now done, nearly in the light of my own vampire, my own spirit let loose from the grave, and forced to destroy all that was dear to me.
Mary Shelley, Frankenstein: The 1818 Text, p. 65.
As night approached, I found myself at the entrance of the cemetery where William, Elizabeth, and my father, reposed. I entered it and approached the tomb which marked their graves. Every thing was silent, except the leaves of the trees, which were gently agitated by the wind; the night was nearly dark; and the scene would have been solemn and affecting even to an uninterested observer. The spirits of the departed seem to flit around, and to cast a shadow, which was felt but seen not, around the head of the mourner.
Mary Shelley, Frankenstein: The 1818 Text, p. 195-196.
Charlotte GORDON, Romantic Outlaws. The Extraordinary Lives Mary Wollstonecraft and Her Daughter Mary Shelley, New York; London, Random House, 2015.
Charlotte GORDON, Mary Shelley: A Very Short Introduction, Oxford, Oxford University Press, 2022.
In part, this was due to the fact that she had become a master of invisibility, leaving behind only traces of her presence.
Charlotte Gordon, Mary Shelley: A Very Short Introduction, p. 114.
Maria KAGER, De buitengewoon geslaagde opvoeding van Frida Wolf, Amsterdam; Antwerpen, De Arbeiderspers, 2024.
Hij trok mijn T-shirt over mijn hoofd, heel voorzichtig en zorgzaam, en ik bedacht dat ik sinds mijn kindertijd niet meer had meegemaakt dat iemand me uitkleedde op die manier, en dat het gek was dat het meest volwassene wat je kon doen, zozeer leek op iets wat hoorde bij een kind zijn.
Maria Kager, De buitengewoon geslaagde opvoeding van Frida Wolf, p. 230.
Madeline MILLER, Circe, London; Oxford; New York; New Delhi; Sydney, Bloomsbury Publishing, 2019. First published in 2018.
Beneath my feet were the bones of a thousand years. I thought: I cannot bear this world a moment longer.
Then, child, make another.Madeline Miller, Circe, p. 247.
Sixty, seventy years a mortal might have. Then he would leave for the underworld, where I could never go, for gods are the opposite of death. I tried to imagine those dusky hills and grey meadows, the shades moving slow and white among them. Some walked hand in hand with those they had loved in life; some waited, secure that one day their beloved would come. And for those who had not loved, whose life had been filled with pain and horror, there was the black river Lethe, where one might drink and forget.
Madeline Miller, Circe, p. 310
Sarah WATERS, The Little Stranger, London, Virago Press, 2009.
The whole scene was like a photograph of itself, oddly developed and slightly unreal: I gazed at it and it seemed to absorb me, I began to feel out of time and out of place, an absolute stanger.
Sarah Waters, The Little Stranger, p. 472.
Anne EEKHOUT, Mary, Amsterdam, De Bezige Bij, 2021.
Zou je het allemaal durven herscheppen?
Anne Eekhout, Mary, p. 354.
WIZARD, The Wild Witch of the Heath; or, The Demon of the Glen, in: Nicole C. DITTMER (ed.), Penny Bloods. Gothic Tales of Dangerous Women, London, The British Library, 2023, pp. 23-49.
Mary SHELLEY, Mathilda, Amsterdam/Antwerpen, L.J. Veen Klassiek, 2017. Vertaald door Marijke Versluys en met een nawoord door Hanna Bervoets.
Ik zal hem voor me winnen, hij zal zijn leed niet voor mij verborgen houden, en als ik zijn geheim ken zal ik zijn ziel met balsem overgieten en zal ik opnieuw het heerlijke genoegen smaken hem te zien glimlachen en zijn ogen te zien stralen, misschien niet van geluk, maar wel vol tedere liefde en dankbaarheid. Dat zal ik doen, zei ik. Mijn doel werd voor de helft bereikt: ik ontdekte zijn geheim, maar we waren beiden voorgoed verloren.
Mary Shelley, Mathilda, p. 46.
Vele jaren heb ik geleefd op tranen en ben ik gevoed door de dauw van verdriet — mag ik de tijd nemen om een verhaal over leed en dood te vertellen?
Mary Shelley, Mathilda, p. 100.
De waarheid gebiedt me te zeggen dat ik liefde voel voor de dood; geen enkele maagd heeft met een groter genoegen nagedacht over haar bruidsjapon dan ik over de wade waarin mijn lichaam zal worden gewikkeld — want die is immers mijn bruidsgewaad?
Mary Shelley, Mathilda, p. 134.
Nee, pleng een paar spontane tranen om mijn herinnering, en mocht u ooit mijn graf bezoeken, pluk er dan een bloem en vlij haar aan uw hart, want uw hart is de enige tombe waarin mijn herinnering zal zijn begraven.
Mary Shelley, Mathilda, p. 136.
Rouw is complex en allerminst onschuldig, lijkt Shelley in deze laatste hoofdstukken te willen zeggen. Depressie maakt bovendien onredelijk, afstandelijk en soms zelfs gemeen.
Hanna Bervoets,’Is het autobiografisch?’ Rouw en eenzaamheid in Mary Shelleys Mathilda, p. 143.
Elizabeth Caroline GREY, The Skeleton Count; or, The Vampire Mistress, in: Nicole C. DITTMER (ed.), Penny Bloods. Gothic Tales of Dangerous Women, London, The British Library, 2023, pp. 1-22.
Mary SHELLEY, On Ghosts, in: Mary Shelley. Horror Stories. Anthology of Classic Tales, London, Flame Tree Publishing, 2018, pp. 238-242.
There is something beyond us of which we are ignorant. The sun drawing up the vaporous air makes a void, and the wind rushes in to fill it, — thus beyond our soul’s ken there is an empty space; and our hopes and fears, in gentle gales or terrific whirlwinds, occupy the vacuum; and if it does no more, it bestows on the feeling heart a belief that influences do exist to watch and guard us, though they be impalpable to the coarser faculties.
Mary Shelley, On Ghosts, pp. 239-240.
Chantal AKERMAN, Mijn moeder lacht, Amsterdam, Koppernik, 2024. Martine Woudt vertaalde Ma mère rit, voor het eerst verschenen in 2013.
Ik was zo opgeslokt dat ik er gelukkig van werd en dat is echt fijn en het is niet vaak maar als het gebeurt heb ik het gevoel dat ik vlieg, dat ik niet meer met mijn voeten op de grond sta en ineens is het gemakkelijk om naar de supermarkt te gaan.
Chantal Akerman, Mijn moeder lacht, p. 169.
Susan FINLAY, The Jacques Lacan Foundation, MOIST, 2022.
I was so happy that I wouldn’t have cared if the future me had died right then and there, but at the same time I could feel everything surging gloriously towards the future, and I wanted to grab hold of it, and then be pulled along by it, until I was just one big blur of vomit, demons and rainbow silk that was all so cool it could have been a scene in a movie that was almost a film or vice versa.
Susan Finlay, The Jacques Lacan Foundation, p. 184.
One Sentence Review
Of all the books that annoy me, this is definitely my favorite ~GLMVSE
Sarah WATERS, Affiniteit, Amsterdam, Nijgh & Van Ditmar, 2OOO. Vertaald door Marion Op den Camp. Oorspronkelijk verschenen in het Engels als Affinity in 1999.
Daarop zei ze dat we ‘aan de aarde gebonden bleven’ door altijd hetzelfde te doen; dat we geschapen waren om er aan te ontstijgen, maar daar nooit in zouden slagen als we niet veranderden. En het onderscheid tussen vrouwen en mannen, zei ze – tja, dat was het eerste dat we overboord moesten zetten.
Sarah Waters, Affiniteit, p. 214.
Scott G. BRUCE (ed.), The Penguin Book of the Undead. Fifteen Hundred Years of Supernatural Encounters, London, Penguin Books, 2016.
Unlike marauding zombies, whose malevolent intention is never in doubt, the appearance of a dead soul could invoke pity or sadness or regret in the living, especially when it is recognized as a loved one now lost.
Scott G. Bruce, Introduction, to: Scott G. BRUCE (ed.), The Penguin Book of the Undead, 2016, p. xiii.
Victoria BROOKS, Silicone God, MOIST, 2023.
Since I started reading none of my fantasies play out the way they should.
Victoria Brooks, Silicone God, p. 29.
Hanna BERVOETS, Leer me alles wat je weet, Amsterdam/Antwerpen, Uitgeverij Pluim, 2023.
Pas toen ik in mijn badjas op dat queensize bed lag, gunde ik mezelf een romantische avond met mijn verdriet. Zwelgen is per definitie theater, is het niet, een zelfbewust overdrijven, ik stond het mezelf toe juist omdat ik geloofde dat het niets anders dan dat was: overdreven.
Hanna Bervoets, Leer me alles wat je weet, p. 527.
Victoria BROOKS, Deleuze and Guattari got the female orgasm wrong; How I still find philosophy sexy despite their ignorance, Institute of Art and Ideas, Issue 85, 13th February 2020.
My pleasure could happen right in front of them, or anyone, and it would be invisible.
Victoria Brooks, How philosophers got the female orgasm wrong
Maude BASS-KRUEGER, Mourning dress in the West, 1800 until today: Codification, Gender, and Global Perspectives, in: The Routledge History of Fashion in the West: 1800 until Today, ed. Veronique Pouillard, 2023.
The loss of visible symbols of bereavement in contemporary Western societies has meant that the mourner’s grief is private, rendered invisible from society at large.
Maude Bass-Krueger, Mourning Dress in the West, p. 399
Hanna BERVOETS, Ivanov, Amsterdam/Antwerpen, Uitgeverij Pluim, 2022. Voor het eerst gepubliceerd in 2016.
Ontwaken is iets kwetsbaars, besefte ik: misschien wel ons meest kwetsbare moment van de dag. Een fractie van een seconde zijn we beroofd van ons bewustzijn, weten we niet waar we ons bevinden of wie we zijn. Iemand zien ontwaken is dus intiemer dan iemand zien huilen of boos worden of klaarkomen. Want wie iemand ziet wakker worden, weet even, heel even, meer dan degene die zijn ogen opendoet.
Hanna Bervoets, Ivanov, p. 33
Is liefde niet het vermogen te begrijpen wat een ander ziet wanneer hij naar hetzelfde kijkt als jij?
Hanna Bervoets, Ivanov, p. 309
Hilary MANTEL, Beyond Black, Dublin, Collins Modern Classics, 2023. First published in 2005.
A loud humming began in Al’s head; it was the brush of skin as a thousand dead people twiddled their thumbs.
Hilary Mantel, Beyond Black, p. 363